Drol in het vergiet

Zondagmiddag komt een man het politiebureau August Allebeplein binnen, steekt een vrouwelijke brigadier, die weg probeert te komen, steekt haar nog eens en ook een
mannelijke collega die haar te hulp schiet. De vrouw trekt – met doorboorde long – haar pistool en schiet. Dader dood.

Eerste berichten, blanke man, kwam aangifte doen, sprong plotseling over de balie heen. Geen idee wat ie wilde. Verder nog niets, beelden van de politiepost, veel agenten, traumaheli en ambulances.
Cohen (burgemeester) in beeld, Marcouch (stadsdeelvoorzitter) in beeld, Welten (politiebaas) in beeld, afzetting politiebureau. Niets.
In de loop van de middag worden zwarte ‘anti-inkijk-schermen’ om het politiebureau geplaatst.

’s Avonds wordt bekend dat er overleg is met de ‘buurtvaders’ en de imam; zij krijgen informatie en gaan daarmee de wijk in. De blanke Nederlander blijft buiten dit informatiecircuit. De identiteit van de dader is tegen middernacht nog niet bekend, maar het geruchtencircuit zoemt. De slachtoffers zijn, naar zeggen, buiten levensgevaar. De messteker schijnt in volkomen stilte zijn werk te hebben gedaan; er is geen enkele melding van wat op het bureau meer gebeurd is dan het steken.

De stilte wordt pas verbroken om 13:30 de volgende middag, ruim 25 uur na het voorval. De aap komt uit de mouw, het is de 22-jarige Marokkaan Bilal B., al sinds zijn 13e gewelddadig crimineel. Heeft wat taakstrafjes gehad en moest onder behandeling. Die behandeling (schizofrenie) eindigde in april 2007 maar nog geen week geleden meldde hij zich voor behandeling in de Valeriuskliniek wegens suicidale voorkeuren.
Zondag ging hij op eigen verzoek een wandelingetje maken en zette de begeleider te kakken door plotselig weg te hollen. In de moskee heeft hij ‘de weg naar het politiebureau gevraagd’ en blijkt een mes op zak te hebben. Gek dat zo’n jongen, die in de buurt woont en een crimineel verleden heeft de weg naar het bureau moet vragen. Had hij dat mes in de Valeriuskliniek, dus vóór het moskeebezoek al in zijn zak ? Of stond(en) daar de handlanger(s) die vertelden dat het binnen rustig was en hem het wapen overhandigden ? Verder blijkt hij banden te hebben met de Hofstadgroep, maar dat was niet ernstig genoeg om hem daarvoor in de gaten te houden. Betrokkenheid bij de voorbereiding een El-Al vliegtuig uit de lucht te halen meldt hoofdofficier de Wit niet, die gegevens staan op internet, misschien wel als je zoekt op de naam Bajaki.

De ouders werden waarschijnlijk al in de loop van de vorige avond, nu blijkt dat rond 21:00 uur de identiteit vaststond – de dactyloscopische dienst kon de vingerafdrukken niet vinden (!) – ingelicht. In plaats van met ontzetting aan te horen dat je zoon doodgeschoten is en een paar dagen van de wereld te zijn onder meer met het regelen van de uitvaart etc, stelt het ouderpaar een verklaring op.

(Kort:) De zoon was psychisch gestoord en de kliniek deed zijn werk niet goed.

De stadsdeelvoorzitter heeft veelvuldig contact met de ouders; de getroffen politiemensen, waarvan er één kantje-boord door de operatie kwam, zijn niet belangrijk.

De stadsdeelvoorzitter roept op de zaak rustig te houden en laat in het buurthuis broodjes en koffie aanrukken voor de potentiele stenengooiers/autoontstekers. Achteraf vergeefse moeite maar de politie heeft plotseling hetzelfde euvel als de dactyloscopische dienst: er werkt iets niet.

Een ingestudeerd toneelstukje met een verklaring van de ouders als cruciaal stuk. Op de dag van de aanslag precies twee jaar terug werd een collectief van de Hofstadgroep opgepakt; met de dood van de dader en de zwijgplicht onder de dienders over wat hij geschreeuwd heeft is het bewijs weg dat er verband heeft bestaan. Tot een diender gaat babbelen, maar dan zijn we maanden of jaren verder. De verklaring van de ouders is absurd, maar wendt de steven wel van terrorisme naar niet goed bij je hoofd. ‘Daar kunnen we wat mee’, riep Job tijdens het inschenken van het zoveelste kopje thee. ‘Kost dat ?’

Kritiek op de bijna vermoorde politiemevrouw, ook van de imam, die de zaak rustig moet houden. ‘Ze had op zijn benen kunnen schieten’ en hij is de enige zegger niet. Op dat moment roept Job niet ‘Zij kon niet anders, grote waardering voor haar doortastendheid, wie weet wat voor ellende nog meer aangericht was’.

Nee, Job had het te druk om de boel bij elkaar te houden, Job ontkent liever een terroristische aanslag en schuift graag een bak geld voor een lulverhaal van de ouders. Officier De Wit, commissaris Welten, stadsdeelvoorzitter Marcouch, burgemeester Job Cohen, de gelijkgeschakelde msm toonden de zenuwachtigheid van een drol in een vergiet. Die weet ook niet welk gat hij door moet. Met goedkeuring van politiek Den Haag, baas terroristenbestrijding en hoofdredacties natuurlijk. Je zondag offer je niet op voor het algemeen belang,  zonde van de tijd.

---

Zie ook Rol PvdI en Oppassen met Marcouch